من از شک و تردید و دو راهی رسیدم به یقین

من از نیمه پر  و  خالی لیوان هم رسیدم به یقین

ولیکن در این میان در این یقین اندر یقین

سر بحث یقین هم من رسیدم به یقین

سراینده : ساناز منوچهری ، چیزک سرای قرن ۲۱

زندگی رسم قشنگیست
هم غم دارد و هم شادی
هم غصه و ماتم
هم لحظه رسیدن و رفتن و جدایی
اینها همه هستند
اینها همه ماناند
اینها همه زنجیر به زنجیر بسته اند
تا من و تو
هر لحظه بیاییم و نقش تازه ایی بر لوح زندگی بیافرینیم
ای کاش یادگاری من
یادگاری تو
یادگاری ما
ماندگاری باشد
ای کاش تجربه را تجربه نکنیم
ای کاش همه راههای رفته بم بست میشد
تا هیچ آدمی راهای رفته و به در بسته خورده را دوباره نرود

ای کاش عبرت گذشتگان درس عبرتی باشد برای مـــــــــا

خدایــــــــا ... من از قهر تو می ترسم

من از انده نمی ترسم
که در اندوه خود باشم
من از خویش خود ترسم
که در آتش بسوزد باز
من از دیدار حق ترسم
من از روز محشر ، روز معراج
من از آن لحظه میترسم
که شرمم آید از وقتی
که چشمانم به رخسار حق تعالی کور باشد

به دنبال رهی گردم
به دنبال خورشید
به دنبال چراغی است این چشم
ولیکن نور اینجا نیست
ز بس تاریک اسنت این دل

خدایا روزگارم را مکن چون شب سیه که من
به درگاهت امیدم هست که دستم را بگیری باز

خدایا .... خدایـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا ...

من از قهــــــــــر تو می ترسم ...

  آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟؟؟!!!

خواهی که جهان در کف اقبال تو باشد

خواهان کسی باش که خواهان تو باشد

 اینجـــا کیلیک بفرمایید

( اعجوبه ایی عجوزه !!! )

کپی رایت ( قاطی پاطی )

دل نوشته های خودم ...

آسمان بی تاب

ستاره بی قرار

شب روشن

بوی باران

انگار کسی مرا صدا می کرد

انگار من بی قرار بودم و او قرار دل من بود

کمی با خود اندیشیدم ...

این چه حسی است که گاهی سر به سر دل میگذارد

و دل را اسیر می کند

تا با زبان دل با او سخن بگوید ...

قربونت برم خدا که تها کسمی

با همه دل سردیم

تنها دل گرمی منی

و با همه بی قراریم

تنها قرار دل بی قرارمی

الهی ... خدایا

وقتی با توام

حس عجیبی دارم

وقتی با توام

شادم

غمی ندارم

انگار غم غربت و بی کسی را حس نمی کنم

انگار سر شار از احساس می شوم

وقتی که حس می کنم

به من نگاه می کنی

مرا می شنوی

و

باور داری

حس خوبی دارم

دوست دارم تا همیشه در این حس زیبا و بکر بمانم

خدای من ...

نگاهت  را از من دریغ مدار

و سایه لطف و رحمتت را از من مگیر

وقتی که درهای رحمتت به رویم گشاده می شود

حس می کنم

اینجایی ...

در همین نزدیکی ها

تو را می یابم ...

تو ، تو اینجایی بگو گم شه ستاره ، بگو شب تا دلش میخواد بباره
دوباره رخت عریانی به تن کن ، بگو آئینه مکرر شه دوباره
کنار تو پره آواز قلبم ، غزل بارون جانم از حضورت
به من تا می رسی گل می ده لحظه ، گلستون میشه ساعت از حضورت
تویی شب کوچه های ترس و پرسه ، منو پیدا کن از اندوه آواز
کنار مرگ خاموش کبوتر ، منو پیدا کن از رویای پرواز
تو اینجایی که نورانی شه اسمم ،به من برگرده خورشید شبانه
که من دیوانه شم از خواستن تو ، جهان رنگین کمون شه از ترانه
به من چیزی بده از موج شبنم ، به من چیزی بده از ماه وماهی
صدام کن که در واشه به رویا ،که رد شم از شبستان تباهی
تو اینجایی ، تو اینجایی
بگو گم شه ستاره

دل نوشته های خودم ...

شب فرا می رسد

آسمان در خواب است

و دل بیدار ...

زمان می گذرد

دل بی تاب و بی قرار

صدای مناجات

نیایش

نجوا

چشمان بارانی دل

منتظر نگاه او ...

کتاب آسمانی اش

در مقابل دیدگانم گشوده است

سجاده عشقم نورانی شده

دل پر می کشد

دست های دعا به آسمان پل می زنند

بوی باران را نفس می کشم

لحظه ناب بندگی

لحظه استجابت دعا

انگار کسی می گوید ...

قدر بدان این لحظه را ... قدر بدان

دست و پای دل می لرزد

گریه می کنم

اشک می ریزم

و خداوند لبخند می زند ...

بخوان مرا بنده من

و مشتاقانه می گوید :

صدا کن مرا

صدا کن مرا

که دوست دارم صدای تو را ...

 و خداوند انسان را آفرید ...

در رویاهایم دیدم که با خدا گفت وگو میکنم .

خدا پرسید : پس تو میخواهی با من گفت وگو کنی ؟
من در پاسخش گفتم : اگر وقت دارید "
خدا خندید : وقت من بی نهایت است ...
در ذهنت چیست که میخواهی از من بپرسی ؟
پرسیدم : چه چیز بشر شما را سخت متعجب میسازد ؟
خدا گفت : کودکی شان .
اینکه آنها از کودکی شان خسته میشوند ،
عجله دارند که بزرگ شوند ،
و بعد دوباره پس از مدت ها ، آرزو میکنند که کودک باشند .
... اینکه آنها سلامتی خود را از دست میدهند تا پول به دست آورند .
و بعد پولشان را از دست میدهند تا دوباره سلامتی خود را به دست آورند .
اینکه با اضطراب به آینده مینگرند
و حال را فراموش میکنند
وبنابراین نه در حال ، زندگی میکنند و نه در آینده
اینکه آنها به گونه ای زندگی میکنند که گویی هرگز نمیمیرند ،
و به گونه ای میمیرند که گویی هرگز زندگی نکرده اند .

دست های خدا دستانم را گرفت
برای مدتی سکوت کردیم
ومن دوباره پرسیدم :
به عنوان یک پروردگار
میخواهی کدام درس های زندگی را
فرزندانت بیاموزند ؟

او گفت : بیاموزند که آنها نمیتوانند کسی را وادار کنند که عاشقشان باشد ،
همه ی کاری که آنها میتوانند بکنند این است که
اجازه دهند که خودشان دوست داشته باشند .
بیاموزند که درست نیست خودشان را با دیگران مقایسه کنند ،
بیاموزند که فقط چند ثانیه طول میکشد تا زخم های عمیقی در قلب آنان که دوستشان داریم ، ایجاد کنیم
اما سال ها طول میکشد تا آن زخم ها را التیام بخشیم .
بیاموزند ثروتمند کسی نیست که بیشترین ها را دارد ،
کسی است که به کمترین ها نیاز دارد .
بیاموزند که آدم های هستند که آنها را دوست دارند ،
فقط نمیدانند که چگونه احساساتشان را نشان دهند
بیاموزند که دو نفر میتوانند با هم به یک نقطه نگاه کنند
وآن را متفاوت ببینند .
بیاموزند که کافی نیست فقط آنها دیگران را ببخشند .
بلکه آنها باید خود را نیز ببخشند.

من با خضوع گفتم :
از شما به خاطر این گفت وگو متشکرم .
آیا چیز دیگری هست که دوست دارید فرزندانتان بدانند ؟

خداوند لبخند زد و گفت :

فقط اینکه بدانند من اینجا هستم

اثر زیبایی از " ریتا

بودن یا نبودن

مسئله این است !